اسم منسوب (صفت نسبی )اسمی است که بوسیله آن کسی یا چیزی را به کسی یاچیزی یاجائی نسبت دهیم وعلامت آن یاء مشدد ( یّ ) است که به آخر اسم افزوده میشود مانند :

محمَّد که میشود  مُحمَّدیّ  ؛ اهوازیّ  ؛  البرزیّ  ؛  انسانیّ   ؛ (اگر آخر اسم به الف یا ی ختم      شود به واو تبدیل شده سپس منسوب میشود مانند رضا ---> رضَویّ  ؛ موسی  ---> موسویّ

مصطفی ----> مصطفویّ  بعضی کلمات به هنگام نسبت دچار تغییراتی میگردند  مانند  :

رازیّ منسو. به شهر ری   ؛   قُرَشِیّ  منسوب به قریش   و  هِرَویّ  منسوب به هرات  . 

اسم منسوب میتواند به عنوان صفت بکار رود مانند  جاءَ علِیٌّ الاهوازیُّ که در اینجا الاهوازیّ

صفت است برای علی   .  اسم منسوب بوسیله    ( ة ) مونث میشود مثلاً   فاطمِة  که اسم مونث است

بهنگام نسبت مذکر است  فاطِمِیّ ومونث آن میشود  فاطِمِیَّة  . اسلام ---> اسلامیّ ----> اسلامِیّة

هُم یَتَعَلَمونَ اللغَةَ العَرَبِیّةَ  لِکَی یَفهَموا  لغةًَ حیَّةً  . در اینجا   العربیّة  صفت است برای اللغَة  .

 

اسم مصغَّر : اسمی است که بر کوچکی یا حقارت کسی یا چیزی دلالت کند ( در زبان فارسی

ک  و چه و  واو علاوت تصغیرند مانند : پسرک  ؛ دفترچه  ؛  یارو )اما در زبان  عربی برای

اسمهای سه حرفی وزن    فُعَیل  وبرای اسمهای چهار حرفی  وزن  فُعَیلِل   بکار میرود مانند :

حَسَن ----> حُسَین (حسن کوچکه )  رَجُل ----> رُجَیل  ؛   قَلَم  ---->  قُلَیم

چهر حرفی   جَعفَر -----> جُعَیفِر  ؛   دِرهَم -----> دُرَیهِم    و ......